Gençlere sahip çıkmak, yalnızca bugünü kurtarma çabası değildir; bu, yarını inşa etme meselesidir. Bir toplumun geleceği, gençlerine verdiği değerle, onlara sunduğu imkânlarla ve onları hayata nasıl hazırladığıyla ölçülür. Gençlerini kaderine terk eden bir anlayış, aslında kendi geleceğini de terk etmiş demektir. Bu nedenle gençlere sahip çıkmak; sadece bir sorumluluk değil, aynı zamanda ahlaki, vicdani ve insani bir görevdir.
Bugün Türkiye’nin birçok yerinde olduğu gibi Beşiri’de de gençlik, sessiz ama derin bir sorun alanı olarak karşımızda durmaktadır. Gençler çoğu zaman görülmeyen, duyulmayan ve yalnız bırakılan bir kesim hâline gelmiştir. Oysa gençlik; dinamizmin, üretkenliğin ve değişimin en güçlü kaynağıdır. Bu kaynağı görmezden gelmek, toplumsal çöküşün zeminini hazırlamak anlamına gelir.
Gençleri uyuşturucudan, madde bağımlılığından, hırsızlıktan ve suça sürüklenmekten korumak; tek başına bir ailenin ya da yalnızca devletin omuzlayabileceği bir yük değildir. Bu mücadele ancak devlet, yerel yönetimler ve vatandaşın ortak iradesiyle başarıya ulaşabilir. Devlet, güvenlik ve yasal çerçeveyi sağlamakla yükümlüyken; vatandaş da duyarlılığı, sahiplenmesi ve bilinçli duruşuyla bu sürecin temel parçasıdır. Ancak unutmamak gerekir ki asıl mesele yalnızca denetim değildir. Asıl mesele, gençlere umut verecek alanlar oluşturabilmektir.
Gençler için umut, sadece sözle değil; imkânla, alanla ve fırsatla inşa edilir. Spor alanları, kültürel merkezler, sanat atölyeleri, kütüphaneler ve gençlik merkezleri birer lüks değil; toplumsal birer ihtiyaçtır. Bu alanların olmadığı yerlerde gençler, boşluğa itilmiş olur. Boşluk ise çoğu zaman yanlış alışkanlıklarla, zararlı çevrelerle ve telafisi zor sonuçlarla dolar. Bu yüzden önleyici politikalar, her zaman cezalandırıcı politikalardan daha değerlidir ve daha insancıldır.
Bu yazının merkezinde Beşiri’de yaşayan gençler vardır. Çünkü Beşiri’de gençlerin karşı karşıya olduğu tablo, inkâr edilemeyecek kadar nettir. İlçede gençlere yönelik sosyal ve sportif alanların yetersizliği, gençleri adeta görünmez bir çıkmaza sürüklemektedir. Gençlerin enerjilerini doğru şekilde yönlendirebilecekleri, kendilerini ifade edebilecekleri alanların eksikliği; sadece bireysel değil, toplumsal bir sorundur. Bu eksiklik, zamanla daha büyük sosyal problemlere kapı aralamaktadır.
Beşiri’de gençler adına ayakta kalan ve ciddi bir işlev gören nadir yapılardan biri Beşiri Spor Kulübü’dür. Bu kulüp, yalnızca futbol oynanan bir yer değildir. Aynı zamanda gençleri sokaktan, zararlı alışkanlıklardan ve umutsuzluktan uzak tutan bir sosyal sığınaktır. Spor sayesinde gençler disiplin kazanmakta, sorumluluk almayı öğrenmekte ve kendilerine güven duymaktadır. Ancak böylesi hayati bir yapının neredeyse tek başına kulüp başkanı Burhan Altay’ın omuzlarında taşınması, düşündürücü ve kabul edilemez bir durumdur.
Bir kulüp, hele ki gençleri hayata bağlayan bir kulüp; kişisel fedakârlıklarla ayakta kalmamalıdır. Beşiri Spor, Beşiri’nin ortak değeridir. Bu kulübe sahip çıkmak; yalnızca sportif başarıyı değil, sosyal huzuru da sahiplenmek demektir. Gençleri madde bağımlılığından uzak tutmak, onları sporla buluşturmak ve sağlıklı bireyler olarak yetişmelerini sağlamak istiyorsak; bu kulübü yaşatmak ve güçlendirmek zorundayız.
Bu noktada yerel yöneticilerin sorumluluğu daha da büyümektedir. Belediye başkanı, kaymakamlık ve ilgili tüm kurumlar; gençliği merkeze alan politikalar üretmekle yükümlüdür. Gençler için atılacak her adım, geleceğe atılmış bir yatırımdır. Beşiri Spor’a sağlanacak maddi ve manevi destek; sadece bir kulübü değil, onlarca gencin hayatını doğrudan etkileyecektir. Çünkü spor, birçok genç için hayata tutunmanın tek dalıdır.
Gençleri yalnızca sorun olarak görmek, en büyük yanılgıdır. Oysa gençler doğru yönlendirildiğinde; üretir, sahiplenir ve sorumluluk alır. Onlara güvenildiğini hissettikleri anda, kendilerinden beklenenin çok daha fazlasını ortaya koyarlar. Devletin, yerel yönetimlerin ve toplumun ortak akılla hareket etmesi hâlinde; gençler karanlık sokaklara değil, aydınlık bir geleceğe yürür.
Beşiri’de gençlere sahip çıkmak; bir kişinin, bir kurumun ya da kısa vadeli bir çalışmanın meselesi değildir. Bu, uzun soluklu ve samimi bir toplumsal seferberlik gerektirir. Herkesin kendine şu soruyu sorması gerekir: “Ben bu gençler için ne yapabilirim?” Çünkü bazen bir gencin hayatı; bir spor topuyla, bir rehberlikle, bir destekle ya da sadece samimi bir ilgiyle değişebilir.
Unutulmamalıdır ki gençlerini kaybeden bir toplum, geleceğini de kaybeder. Beşiri’nin vicdanı, gençlerine sahip çıktığı gün; yalnızca bugünü değil, yarını da kurtarmış olacaktır. Gençlere uzanan her el, aslında Beşiri’nin geleceğine uzanan bir eldir.
