AMATEM, BATMAN VE SESSİZ KALAN SİYASET
Madde bağımlılığı, bugün neredeyse hepimizin ortak yarasıdır. Özellikle Batman’da madde bağımlısı çocuklar ve gençler, toplumun en kırılgan ama en çok ihmal edilen kesimini oluşturmaktadır. Bu tablo karşısında, güzel projeler üretmek için çaba sarf eden, imkânlar ölçüsünde çözüm arayan bir valimizin varlığını teslim etmek gerekir. Sayın Vali, bu meseleye kafa yoran, bazı alanlarda kısıtlamaya giderek bile olsa bir şeyler yapmaya çalışan bir irade ortaya koymaktadır.
Ancak diğer tarafta, bu çocukları ve gençleri adeta kaderleriyle baş başa bırakan siyasetçiler ve sözde temsilcilerimiz bulunmaktadır. Nasıl bir siyaset izlediklerine artık şeytanın bile şaşırdığı bir noktadayız. Yaklaşık 60 yıllık ömrümde, bugüne kadar herhangi bir siyasetçinin Meclis kürsüsünde madde bağımlılığıyla ilgili ciddi, samimi ve kalıcı bir çözüm önerisi sunduğuna ne şahit oldum ne de duydum.
Oysa bu mücadele, ne yalnızca valilerin ne de kolluk kuvvetlerinin tek başına üstesinden gelebileceği bir mücadeledir. Madde bağımlılığıyla gerçek anlamda mücadele, temeli Meclis’te atılacak yasal düzenlemelerle mümkündür. Eğer Meclis’te bu konuda esnek ama etkili yasa değişiklikleri yapılabilse, örneğin 30 yaş altı madde bağımlısı çocuklar ve gençler için zorunlu tedavi uygulamaları hayata geçirilebilse, tedavi süreci kendi iradelerine bırakılmasa çok daha sağlıklı sonuçlar alınabilir.
Çünkü açıkça biliyoruz ki; eğer bu çocukların iradeleri güçlü ve sağlıklı olsaydı, zaten madde kullanmazlardı. Madde bağımlılığı, iradenin değil, çoğu zaman çaresizliğin, ihmalin ve yalnızlığın sonucudur.
Ne yazık ki toplumda yaygın olan bir kanaat de şudur: Siyasiler, bu madde bağımlısı çocuklar ve gençlerden dolaylı olarak faydalanmaktadır. Bu yüzden onları kaderleriyle baş başa bırakmaktadırlar. Gençler madde bağımlısı olsun, sağlıklı düşünemesin, seçimlerde bilinçli karar veremesin… Eğer siyasetçilerin tek derdi buysa, bu hem vicdani hem de insani bir çöküştür.
Madde bağımlılığı bir güvenlik meselesi olduğu kadar, bir insanlık ve gelecek meselesidir. Bugün görmezden gelinen her bağımlı çocuk, yarın çok daha büyük toplumsal sorunların habercisidir. Sessiz kalan herkes, bu sorunun büyümesine ortak olmaktadır.